Vrijdag, 7 september, onbewolkt en een stortbui, 32

Om 4.00 haalde Lahi ons op voor het laatste ritje naar de luchthaven. Daar hebben we afscheid van hem genomen. We hadden een vlotte check in en zaten bij de gate te wachten toen zich daar ook een grote groep Chinese dames meldde om te gaan boarden. Het was een kakelend kippenhok dat met niemand rekening hield. In het vliegtuig zaten we midden tussen hen in. De telefoons werden gewoon gebruikt en ondanks opmerkingen van de bemanning liepen ze gewoon rond terwijl gevraagd was om de riemen vast te maken. Het was gelukkig maar een korte vlucht van 1 uur en 10 minuten om de 777 km van Colombo naar Male af te leggen. Meteen na de landing stormde een aantal dames van achteren meteen naar voren. Helaas voor hen want even later werd de achter uitgang geopend. Male is een klein vliegveld waar nog trappen naar de deuren worden gereden en we daarna met bussen naar de aankomsthal werden vervoerd. We stonden te wachten bij de bagageband toen daar een kleine 100 allemaal identieke koffers voorbij kwamen. De groep die later door de pascontrole kwam duwde iedereen op zij om maar bij hun koffers te komen. Een Japanner die ook stond te wachten op zijn koffer gaf als commentaar dat Chinezen altijd zo lomp en onbeschoft zijn. Toen de koffers van de dames eindelijk van de band waren, was er weer ruimte om nieuwe koffers te plaatsen waar die van ons gelukkig ook bij zaten.

Na de douane stond een man ons op te wachten met ons naambordje. Nadat was gecontroleerd dat wij inderdaad de juiste personen waren liepen we de luchthaven uit, staken een weg over waar een speedboot voor ons klaar lag. De koffers werden aan boord gebracht waarna we zelf ook in mochten stappen.

We voeren rustig de haven uit, maar daarna ging het gas er vol op. In een kleine 20 minuten werden we naar Bandos gevaren. Dit piepkleine eilandje is ons hotel. We werden welkom geheten en daarna naar ons huisje met schitterend uitzicht op de azuurblauwe zee en parelwitte strand gebracht.

We lagen in de middag heerlijk op het strand toen er in eens een inktzwarte lucht aan kwam. Even leek het er nog op dat de bui over zou waaien, maar helaas enkele minuten later gingen de hemelpoorten open en viel het water er met bakken uit. We zaten toen al in het café, waar men plastic wanden had laten zakken zodat we droog bleven. Na een klein half uur was het weer nagenoeg droog en kwam de zon weer te voorschijn.
Na het diner merkten we pas hoe moe we waren van deze lange dag en zijn we redelijk vroeg gaan slapen op dit bounty eiland.